BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sermoni sul Cantico dei Cantici
Soli Deo honor et gloria
“Eppure a Dio solo onore e gloria (1 Tm 1,17), ma Dio non accetterà nessuno delle due cose se non saranno condite con il miele dell’amore. Questo invece basta a se stesso, da sé piace e per sé. Esso è merito e premio a se stesso. Amo perché amo, amo per amare. Grande cosa è l’amore, se tuttavia ritorna al suo principio, se rinvenuto alla sua origine, se rifuso nella sua fonte, sempre da esso attingerà per sempre scorrere. L’amore è il solo dei movimenti dell’anima, sentimenti ed affetti in cui la creatura può rispondere, anche se non alla pari, all’autore, di dargli un simile vicendevole contraccambio. Per esempio, se Dio sarà adirato con me, forse che io potrò essere adirato nello stesso modo con Lui? Certamente no, ma avrò paura, ma tremerò e chiederò perdono.”
(BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sermoni sul Cantico dei Cantici, Sermone 83, 4, a cura di D. Turco, Edizioni Vivere In, Trani, 1982, p. 774)
Testo latino:
“Et quidem SOLI DEO HONOR ET GLORIA; sed horum acceptabit neutrum Deus, si melle amoris condita nonfuerint. Is per se sufficit, is per se placet, et propter se. Ipse meritum, ipse premium est sibi. Amor praeter se non requirit causam, non fructum: fructus eius, usus eius. Amo, quia amo; amo, ut amem Magna res amor, si tamen ad suum recurrat principium, si suae origini redditus, si refusus suo fonti, semper ex eo sumat unde iugiter fluat. Solus est amor ex omnibus animae motibus, sensibus atque affectibus, in quo potest creatura, etsi no ex aequo, respondere Auctori, vel de simili mutuam rependere vicem. Verbi gratia, si mihi irascatur Deus, num illi ego similiter reirascar? Non utique, sed pavebo, sed contremiscam, sed veniam deprecabor. Ita si me arguat, non redarguetur a me, sed ex me potius iustificabitur.”
(BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sermones super Cantica, Sermo 83, 4, a cura di J. Leclercq,
C. H. Talbot, H. M. Rochais, Romae Editiones Cistercienses, 1958, pp. 300-301).