BERNARDO
fr. Konrad Ciechanowski
Bernardo di Chiaravalle urodził się w 1090 roku niedaleko Dijon. Do klasztoru w Cîteaux wstapił w 1112 lub 1113 roku. W 1115 roku zostaje opatem w nowym klasztorze Clairvaux. Umiera 20 sierpnia 1153 roku, a już w 1174 kanonizuje Go papież Aleksander III.
(BACCHINI, G., curatore „Sermoni sul Cantico dei Cantici", in L’anima del mondo 30, 4-45).
BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sentenze, Terza serie
Krzyż i pragnienie
„I. Vi sono quattro tipi di croce: a ciascuno spetta, secondo i suoi meriti, un determinato tipo di essa. La prima č la croce del Cristo: non quella di legno alla quale fu appeso, bensě quella della caritŕ, sulla quale Egli – allora come adesso – č stato come per abbracciarci, a braccia amorosamente aperte. E, mentre da un moribondo ci aspetteremmo che non emettesse se non lamenti, Egli, moribondo, disse: «Ho sete». Ma di che cos’hai sete, o Signore?. «Della salvezza degli uomini», risponde; «ed č per questo che mi sono interamente offerto per loro, poiché, amandoli, li ho amati sino in fondo»."
(BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sentenze e altri testi, 2, a cura di F. Gastaldelli, Scriptorium Claravallense. Fondazione di Studi Cistercensi, Milano 1990, p. 349).
Sentencja 1: Cztery są krzyże oznaczające wynagrodzenia różnych zasług. Pierwszy jest krzyż Chrystusa, lecz nie ten drewniany, na którym zawisł, ale krzyż miłości, na którym zarówno wtedy, jak i teraz jest wyciągnięty jakby dla objęcia nas rozległymi ramionami miłości; gdy już miał umrzeć, niczego innego nie pragnął ogłosić jak ból człowiekowi wkrótce mając umrzeć: „Pragnę" (J 19, 28), mówi. – Czego pragniesz, o Panie? – Zbawienia, mówi, człowieka. I z tego powodu siebie całego wydałem za nich, gdyż umiłowawszy ich, do końca ich umiłowałem.
Bernardo di Chiaravalle č nato nel 1090 presso Digone. Č entrato nel monastero a Cîteaux nel 1113. Nel 1115 viene eletto abate nel nuovo monastero a Clairvaux. Č morto 20 agosto 1153, giŕ nel 1174 č stato canonizzato dal Papa Alessandro III. Padre Mabillon ha chiamato San Bernardo „l’ultimo dei Padri".
(BACCHINI, G., curatore „Sermoni sul Cantico dei Cantici", in L’anima del mondo 30, Casale Monferrato 1999, p. 4-45).
BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sentenze, Terza serie
La croce e il desiderio
„I. Vi sono quattro tipi di croce: a ciascuno spetta, secondo i suoi meriti, un determinato tipo di essa. La prima č la croce del Cristo: non quella di legno alla quale fu appeso, bensě quella della caritŕ, sulla quale Egli – allora come adesso – č stato come per abbracciarci, a braccia amorosamente aperte. E, mentre da un moribondo ci aspetteremmo che non emettesse se non lamenti, Egli, moribondo, disse: «Ho sete». Ma di che cos’hai sete, o Signore?. «Della salvezza degli uomini», risponde; «ed č per questo che mi sono interamente offerto per loro, poiché, amandoli, li ho amati sino in fondo»."
(BERNARDO DI CHIARAVALLE, Sentenze e altri testi, 2, a cura di F. Gastaldelli, Scriptorium Claravallense. Fondazione di Studi Cistercensi, Milano 1990, p. 349).
La traduzione polacca:
Sentencja 1: Cztery są krzyże oznaczające wynagrodzenia różnych zasług. Pierwszy jest krzyż Chrystusa, lecz nie ten drewniany, na którym zawisł, ale krzyż miłości, na którym zarówno wtedy, jak i teraz jest wyciągnięty jakby dla objęcia nas rozległymi ramionami miłości; gdy już miał umrzeć, niczego innego nie pragnął ogłosić jak ból człowiekowi wkrótce mając umrzeć: „Pragnę" (J 19, 28), mówi. – Czego pragniesz, o Panie? – Zbawienia, mówi, człowieka. I z tego powodu siebie całego wydałem za nich, gdyż umiłowawszy ich, do końca ich umiłowałem.
(fr. Ignacy Rogusz)